Z kart historii Granicy – cz.III

           W roku 1971, kiedy WOP zostają wyłączone ze struktur MON i podporządkowane Ministerstwu Spraw Wewnętrznych, w Kętrzynie powołany został Ośrodek Szkolenia WOP, w którego strukturach znalazły się: Szkoła Chorążych, Szkoła Podoficerska oraz dwa roczniki Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych o profilu WOP. Mniej więcej w tym samym okresie nastąpiła również reorganizacja sportu w MSW – w miejsce Federacji Klubów Sportowych Gwardia powstał Gwardyjski Pion Sportowy.

Pojawiły się zatem przesłanki do rozwoju struktur sportowych w środowisku słuchaczy Ośrodka oraz mieszkańców miasta. Jeśli dodać do tego fakt, że działalności KS Zjednoczenie Kętrzyn nie przynosiła oczekiwanych przez sportowe środowisko Kętrzyna rezultatów, to jasnym się stało dlaczego podjęto działania o „wybudzeniu” klubu  sportowego Granica. Dzięki licznym zabiegom byłych i nowych działaczy sportowych oraz przy wsparciu różnorodnych czynników „służbowych” w dniu 30 sierpnia 1972 roku doszło do zebrania założycielskiego i powołania klubu (w tym wchłonięcia sekcji piłki nożnej i koszykówki, które funkcjonowały w Zjednoczeniu), który przyjął nazwę Gwardyjski Klub Sportowy Granica z siedzibą w Kętrzynie. W klubie działały sekcje: piłki nożnej, piłki ręcznej, siatkówki, koszykówki i strzelecka, a nieco później jeździecka i tenisa stołowego. Oprócz udziału w rozgrywkach mistrzowskich na szczeblu województwa czy makroregionu, jego zawodnicy byli również uczestnikami rywalizacji w ramach WOP i tzw. pionu gwardyjskiego. Kadrę trenerską i zawodniczą tworzyli nie tylko wojskowi, ale również w poważnym stopniu cywilni mieszkańcy Kętrzyna i okolic, w tym kobiety uczestniczące w latach 1976-1978 w rozgrywkach koszykówki. Lata 70 i 80 XX wieku, to brak spektakularnych sukcesów, szczególnie piłkarskich (za wyjątkiem zdobycia Wojewódzkiego Pucharu Polski w roku 1979). Należy tu podkreślić, że Granica miała wówczas na kętrzyńskim podwórku na tyle silnego (szczególnie finansowo i organizacyjnie) rywala w postaci klubu Agrokompleks, że nie była w stanie z nim skutecznie rywalizować w walce o wyższe cele sportowe. Oprócz tego w klubie dość często dochodziło do rozdźwięków w zakresie polityki kadrowej czy koncepcji prowadzenia zespołów seniorskich. W wyniku fuzji Granicy z KKS Farel Kętrzyn, która miała miejsce w roku 1981, widoczny postęp zanotowali za to siatkarze i piłkarze ręczni. Ci pierwsi przez dwa sezony (1985/1986 i 1990/1991) występowali w rozgrywkach II ligi ( wtedy drugi poziom krajowy), i choć ostatecznie za każdym razem z niej spadali to jednak wydatnie przyczynili się do promocji miasta i klubu na krajowej arenie, a także dostarczyli moc niezapomnianych wrażeń kętrzyńskim kibicom. Z biegiem czasu jednak coraz większym problemem stawały się finanse, a właściwie ich notoryczny brak. Klub ratował się prowadząc między innymi działalność gospodarczą w postaci handlu  wyrobami kętrzyńskich zakładów pracy (Farel czy Warmia), czy też bartoszyckiej Moreny oraz innymi formami zarobkowania, jak na przykład prowadzeniem parkingu przy ul. R. Traugutta. Niestety w latach dziewięćdziesiątych XX wieku, wraz ze zmianami ustrojowymi zachodzącymi w Polsce, coraz bardziej luźne stawały się więzi klubu w ramach dotychczasowych struktur organizacyjnych sportu w resorcie spraw wewnętrznych oraz Centrum Szkolenia WOP, a  w połowie lat 90 – tych XX wieku w zasadzie uległy one bezpowrotnie zerwaniu. W sezonie 1991/1992 piłkarze znowu po wielu latach marazmu zaistnieli w sportowej rywalizacji na szczeblu wojewódzkim, przegrywając jednak ostatecznie walkę o awans do III ligi na rzecz olsztyńskiej Warmii. Rok 1992 przyniósł nowy pomysł na odrodzenie silnej Granicy. Niestety powołany w liczbie 23 członków zarząd, składający się z przedstawicieli zakładów i firm przemysłowych Kętrzyna, nie uzdrowił sytuacji. Granica trwała nadal w marazmie.

28 kwietnia 1993 roku dokonano zmiany w nazwie Klubu z Gwardyjskiego na Kętrzyński Klub Sportowy Granica, a czerwony („gwardyjski”)  kolor barw klubowych zmieniono na zielony, będącego symbolem historii klubu i jego związków z formacjami granicznymi. Jednocześnie rok 1993 stał się rokiem ścisłego związania się klubu z Miastem Kętrzyn, zarówno w sferze finansowo – organizacyjnej jak i infrastrukturalnej (siedzibę klubu przeniesiono z gmachu obecnego Sądu Rejonowego na stadion przy ul. Bydgoskiej). Granica w dalszym ciągu próbowała ratować swe finanse w ramach działalności gospodarczej, polegającej na dystrybucji piwa, sprzedaży gazu butlowego czy prowadzeniu giełdy samochodowej, jednak z wszystko z marnym skutkiem. Z biegiem czasu wygaszano kolejne sekcje sportowe i choć przez jakiś czas w klubie działały jeszcze na zasadzie autonomii sekcje: tenisa stołowego, piłki ręcznej kobiet (II liga), taekwondo i tańca towarzyskiego, to ostatecznie od roku 2003 Granica została jednosekcyjnym klubem piłkarskim.

             Wróćmy jednak do roku 1972,  w którym to po blisko sześcioletnim okresie przerwy piłkarze Granicy ponownie pojawili się na piłkarskich boiskach województwa. Zespół seniorów został zakwalifikowany do ówczesnej klasy A (drugi poziom wojewódzki) w miejsce Zjednoczenia Kętrzyn. Sezon 1972/1973 przyniósł zasłużony awans do klasy okręgowej, w której Granica występowała przez 5 kolejnych sezonów. W tym pierwszym, niejako historycznym sezonie, klub reprezentowali między innymi: Antosz, Biernacki, Bołoczko, Burkacki, Kołyszko Jerzy,  Kołyszko Janusz, Mecner, Popowski, Rypina T., Sokołowski Walerian, Woronowski, a trenerem był Andrzej Jaraczewski. Trzeba przyznać, że cały omawiany w tym odcinku okres piłkarskiej rywalizacji, nie zapisał się poza pojedynczymi przypadkami, jakimiś spektakularnymi sukcesami, a drużyna na finiszu rozgrywek poszczególnych sezonów plasowała się najczęściej w środkowej części ich tabel, dwukrotnie doświadczając przy tym goryczy spadku. Dziś trudno o jednoznaczną diagnozę tak chimerycznej postawy piłkarzy, ale wydaje się, że była ona głównie konsekwencją budowania kolejnych zespołów w oparciu o zawodników powołanych do służby w Wojskach Ochrony Pogranicza, którzy nie zawsze identyfikowali się z interesami klubu. Jednocześnie przy tym koncepcja funkcjonowania sekcji piłkarskiej nie była do końca ani jasna ani spójna (np. w oparciu o jakich zawodników miejscowych czy zewnętrznych| budować pierwszy zespół). Ponadto mundurowi piłkarze Granicy uczestniczyli wówczas w rywalizacji  (nie tylko piłkarskiej) w ramach mistrzostw Wojsk Ochrony Pogranicza, które były zazwyczaj głównym celem ich przygotowania i pobytu w Kętrzynie. Miało to również wpływ na to, że byli oni często nadmiernie eksploatowani, nie zawsze mogli podołać rywalizacji na tzw. dwóch frontach. Jako przykład podać można sezon 1975/1976, kiedy to Granica posiadając zespół o dużym potencjale nie potrafiła zakwalifikować się do fazy finałowej rozgrywek. W wyniku rozgrywek grupowych do czołowej czwórki rozgrywek awans uzyskały drużyny: Gwardii Szczytno i Startu Nidzica z grupy II  oraz Stomilu  Olsztyn i zwycięzcy meczu barażowego pomiędzy Granicą i Śniardwami Orzysz z grupy I. Mecz ten, rozegrano 05 maja 1976 r. w Mrągowie i zakończył się wysoką porażką drużyny Granicy 0:5 (0:2), a głównym jej powodem było… poważne osłabienia składu kętrzyńskiego zespołu. Tym samym, w dalszej fazie rozgrywek Granica trafiła do grupy drużyn rywalizujących o miejsca 5 – 8, w której ostatecznie uplasowała się na 6 miejscu. Kadrę tego zespołu stanowili: Bogusławski Edward, Bołoczko Wojciech, Burkacki Jerzy, Burkacki Kazimierz, Cisak Ryszard,  Dega Zbigniew (w), Drąg Zdzisław, Dobrzyński Stanisław (j), Furlepa Jan, Kamiński Wojciech, Kołyszko Janusz, Kozakiewicz Jan, Krogulski Marian (w), Liszewski Stefan, Łuczyński Wiesław, Łuczyński Zbigniew, Marcinkowski Andrzej(j), Mecner Stanisław, Możejko Janusz, Pikus Andrzej, Popowski Zbigniew, Półchłopek Stanisław, Rogowski Jerzy, Rymsza Andrzej , Wyszomirski Henryk. Trenerem był Franciszek Rypina, a kierownikiem drużyny Romuald Grochowski.

Sezon 1976/1977 rozpoczął proces osłabiania siły zespołu. Wówczas to drużynę opuścili Jan Kozakiewicz i Jan Furlepa, którzy trafili do Wisłoki Dębica oraz Janusz Możejko do Stomilu Olsztyn. W następnym sezonie odeszli jeszcze Stefan Liszewski, Stanisław Mecner i Zbigniew  Koza do  Agrokompleksu Kętrzyn oraz Jerzy Burkacki  do Stomilu. Tak poważnych ubytków nie udało się niestety zniwelować i Granica spadła do ówczesnej klasy B. Również trzeba dodać, że na ten stan rzeczy poważny wpływ miało pojawienie się na kętrzyńskim „podwórku” silnego rywala w postaci Ludowego Klubu Sportowego Agrokompleks, który ówcześnie miał do zaproponowania więcej niż oferowała Granica i tym samym większość wyróżniających się kętrzyńskich piłkarzy młodego pokolenia wybrała jego barwy.

Ale jak to się mówi – nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Grająca na drugim poziomie wojewódzkim, z potencjalnie słabszymi zawodnikami w składzie Granica stała się sprawcą miłej niespodzianki sięgając po raz pierwszy w swojej historii po wojewódzki Puchar Polski.

W finale rozegranym 19 maja 1979 roku w Lidzbarku Warmińskim pokonała  faworyzowaną jedenastkę Orląt Reszel 2:1, a bramki dla kętrzynian zdobyli Sieroń i Mońko. Zespół Granicy wystąpił w składzie: Niesiołowski- Rymsza Andrzej kpt., Mońko Marek, Nowak Zbigniew, Jówko Zdzisław,   Gierszewski Jan, Sapela Kazimierz, Kupiec Henryk, Burnes, Sieroń Wiesław, Warno Andrzej. Trenerem był Andrzej Dolata. Następnie w pierwszej rundzie szczebla centralnego kętrzynianie zmierzyli się z Wigrami Suwałki ulegając im 0:2 i tym samym zakończyli swą pucharową przygodę.

Ten sukces wpłynął jednak pozytywnie na postawę zawodników w sezonie 1979/1980 i zaowocował ponownym awansem do grona czołowych drużyn województwa (klasa A), wśród  których występowali przez kolejne 3 sezony. Rok 1983 to znów spadek (wówczas solidarnie spadły oba kętrzyńskie zespoły, przy czym dla Agrokompleksu był to przysłowiowy początek jego końca) i kolejne dwa sezony przerwy w rozgrywkach najwyższej klasy rozgrywkowej województwa. Ponowne „przebudzenie” Granicy i awans nastąpiło w sezonie 1984/1985. Wówczas to zespół prowadził, znany w piłkarskim środowisku Kętrzyna trener Bogumił Dolewski, a wśród zawodników odnotować można następujące nazwiska: Bawirsz  Waldemar, Betlejewski Mirosław, Bogdański ZbigniewDolewski Dariusz,  Dziemiańczuk Bogusław, Gemejnert Roman, Głębocki Janusz, Kopański Romuald, Kraska Andrzej, Kruk Marek, Kupiec Henryk, Lech Sławomir, Lech Piotr, Niemcewicz Marek, Prusinowski  MarekRuciński Bogdan, Szczygielski Sławomir, Wojtaszewski Ryszard. Sezon 1985/1986 nie przyniósł co prawda spadku, ale nie dał też awansu do nowo utworzonej międzywojewódzkiej klasy okręgowej, składającej się z drużyn z województw olsztyńskiego i elbląskiego. Prawo awansu uzyskały wówczas zespoły z miejsc 1-5, a Granica niestety była… szósta. Reperkusje tego faktu były takie, że kolejne 3 sezony kętrzynianom przyszło rozgrywać w wojewódzkiej klasie A. W tym miejscu należy dodać, że w lipcu 1986 roku Granica przejęła z rozwiązanego Agrokompleksu liczną grupę utalentowanych piłkarzy, jednak z różnych powodów nie udało się tego faktu właściwie wykorzystać. Zamiast próbować stworzyć silną jedenastkę z „wojskowych” i „cywili”, tych drugich skierowano do… zespołu rezerw, który pod okiem trenera Zbigniewa Wtulicha rywalizował w B klasie. Takie były decyzje i czasy… O dziwnej sytuacji w klubie pisała między innymi Gazeta Olsztyńska w artykule z 5 lipca 1988 r. pod tytułem “Wojsko czy cywile a może razem – Granica niemożności”. Kolejny powrót na wojewódzkie “salony” nastąpił po sezonie 1989/1990 i trzeba to podkreślić, że od tej pory piłkarze Granicy nie zaznali już goryczy spadku poniżej tego poziomu. Kadra zawodników, którzy przyczynili się do awansu była dość liczna, ale spośród nich wydaje się, że należy wyróżnić w szczególności: Chmielewski Dariusz, Ciszewski Leszek, Ciborski Adam, Czeczuk Artur, Dyter Sławomir, Dolewski Dariusz, Dziemiańczuk Bogusław, Dzirba Jarosław, Kondracki Andrzej, Kopański Romuald, Kowalski Edward, Kozikowski Wojciech, Kupiec Henryk, Lech Sławomir, Ligęza Andrzej, Maksymiuk Wojciech, Malec Sławomir, Mocarski Dariusz, Nestorowicz Dariusz, Niemcewicz Marek, Piechna Jarosław, Podbielski Tadeusz, Romańczuk Roman, Siedlar Mirosław, Sosnowski Jarosław, Uminowicz Jerzy, Waleszczyński Paweł, Wobolewicz Andrzej, Warczak Sławomir, Zaworski Roman, Zieńkowski Jacek, Zientarski Zenon. Trenerem zespołu był Krzysztof Krupienik, który przejął obowiązki od Zbigniewa Wtulicha, a funkcję kierownika drużyny zamiennie pełnili: Mieczysław Plaz i Roman Kalininczenko.

Jednak tak naprawdę dopiero sezon 1991/1992 poważnie rozbudził nadzieje kętrzyńskich kibiców na wyjście Granicy z wojewódzkiej przeciętności. Za sprawą aktywności ówczesnego zarządu, a w zasadzie jego wiceprezesa Jana Banaszczyka udało się zatrudnić w Kętrzynie szkoleniowca z Litwa Pawła Grygonisa, z którym zespół wzmocnili piłkarze Bangi Kowno Grygonis Gintaras i Novickas Sylvestras. Wydaje się zasadnym, aby w tym miejscu wymienić jeszcze jedna osobę, która wówczas była bardzo zaangażowana w działalność sekcji piłkarskiej klubu, a był nią nieżyjącego już niestety Franciszek Waszkiewicz. Człowiek dusza: wierny kibic i pasjonat oraz zaangażowany działacz i jej sponsor. Granica stała się rewelacją tamtych rozgrywek osiągając szereg zwycięstw. Niestety w najważniejszym momencie,nie udało się pokonać bezpośredniego rywala do awansu, czyli Warmię Olsztyn. W meczu rozegranym 10 czerwca 1992 roku na kętrzyńskim stadionie, przy komplecie publiczności, niestety to goście byli górą i to oni ostatecznie uzyskali awans do III ligi. Dla Granicy znaczyło to natomiast kolejne 4 sezony oczekiwania na coś więcej niż tylko bycie wojewódzkim średniakiem.

 

Tabela końcowa rozgrywek.

Lp. Nazwa drużyny Mecze Punkty Gole
zdobyte
Gole
stracone
1 Warmia Olsztyn 26 43 66 21
Awans do III ligi
2 Granica Kętrzyn 26 39 66 20
3 MLKS Korsze 26 38 65 40
4 Victoria Bartoszyce 26 33 71 51
5 Łyna Sępopol 26 31 62 39
6 Olimpia Olsztynek 26 31 52 34
7 Stomil II Olsztyn 26 29 48 27
8 Tęcza Biskupiec 26 26 57 57
9 Kormoran Ostróda 26 25 37 48
10 Huragan Morąg 26 19 37 59
11 Orkan Zalewo 26 17 45 82
12 Motor Lubawa 26 14 31 64
13 Polonia Lidzbark W. 26 12 27 65
14 Pogranicze Gaje 26 7 31 88
Spadek do klasy A

 

* Po rundzie jesiennej Granica zajmowała II miejsce, ustępując Warmii Olsztyn o dwa punkty. 

 

Nazwa klubu przeciwnika Data, miejsce rozegrania meczu, wynik oraz  strzelcy bramek
Motor Lubawa 1991.08.18. Kętrzyn, 2:2

(Mesjasz, Bicki)

1992.03.29. Lubawa, 5:0

(Novickas, Moroz, Dolewski, Kukułka, Bicki)

MLKS  Korsze 1991.08.25. Korsze, 3:2

(Mesjasz, Bicki, Dolewski)

1992.04.05. Kętrzyn, 2:0 (Kukułka, Bicki)
Victoria Bartoszyce 1991.09.01. Kętrzyn, 4:1

(Novickas, Mesjasz, Sosnowski, Bicki)

1992.04.12. Bartoszyce, 5:0 (Dolewski 3, Kukułka, Pastusiak)
Orkan Zalewo 1991.09.08. Zalewo, 1:2 (Adamczyk) 1992.04.26. Kętrzyn, 5:0

(Dolewski 2, Bicki, Sosnowski, Mesjasz)

Polonia Lidzbark Warm. 1991.09.15. Kętrzyn, 4:0

(Pyracki, Sosnowski, Bicki, Novickas)

1992.05.03. Lidzbark W., 3:0 (Dolewski 2, Novickas)
Warmia Olsztyn 1991.09.22. Olsztyn, 1:1

(Sosnowski)

1992.06.10. Kętrzyn, 0:2

(Slipiko, Kłosowski)

Piechna – Liniewicz, Grygonis, Moroz, Rypina, Kukułka, Novickas (63″ Adamczyk), Sosnowski, Dolewski, Bicki, Mesjasz (78″ Pastusiak)

Olimpia Olsztynek 1991.09.29. Kętrzyn, 5:1 (Dolewski 2, Mesjasz, Sosnowski, Novickas) 1992.05.17. Olsztynek, 2:0

(Sosnowski, Dolewski)

Kormoran Ostróda 1991.10.06. Ostróda, 2:0 1992.05.24. Kętrzyn, 0:0
Pogranicze Gaje 1991.10.13. Kętrzyn, 4:0 (Dolewski, Novickas, Bicki, Pyracki) 1992.05.31. Gaje, 1:0

(Adamczyk)

Huragan Morąg 1991.10.20. Kętrzyn, 5:0

(Sosnowski 3, Dolewski, Adamczyk)

1992.06.07. Morąg, 0:2
Tęcza Biskupiec 1991.10.27. Biskupiec, 3:1

(Dolewski 2, Mesjasz)

1992.06.14. Kętrzyn, 2:0

(Szorc, Kukułka)

Łyna  Sępopol 1991.11.03. Kętrzyn, 3:0 (Dolewski 2, Adamczyk) 1992.06.18. Sępopol, 1:4
Stomil II Olsztyn 1991.11.10.  Olsztyn, 1:2  (Novickas) 1992.06.21. Kętrzyn, 1:0

( Grygonis)

 

Kadra zespołu: Adamczyk Grzegorz, Borucki Przemysław, Bicki Sławomir, Burski Grzegorz, Dec Mirosław, Dolewski Dariusz, Fenik Leszek, Grygonis Gintaras, Kozikowski Wojciech, Kukułka Jacek, Kulik Bogdan, Lis Marek, Liniewicz Jacek, Martynajtys Przemysław, Mesjasz Zbigniew, Moczarski Jarosław, Moroz Piotr, Novickas Sylvestras, Pastusiak Artur, Pepławski Marek, Piechna Jarosław, Pyracki Waldemar, Rokicki Wojciech, Roman Paweł, Rypina Krzysztof, Rypina Jarosław, Sosnowski Jarosław, Szorc Dariusz, Waleszczyński Paweł.  

Trener: Lubieniecki Wojciech, którego  w trakcie rundy jesiennej zastąpił Paweł Grygonis, kierownik zespołu: Kołyszko Janusz.  

Wiesław  Sopyła